وقتی از راه رسیدی دیروز

دل من سبز شکفت

آسمان سفره دل را گسترد

خانه از سوزش عشقت میسوخت

همه جا بوی محبت میداد

من پر از تشنگی خود را دیدم

جام صد بوسه ی تو آنجا بود

همه را نوشیدم

بوی صد یاس و اقاقی میداد

دست من میلرزید

تن من در طلبت میجوشید

من همه محو تماشای دلارایی تو

من همه محو تماشای خدایم بودم

شب همه اش آبی شد

خوب یادم هست آنجا

تو به من خندیدی

تو نمیدانستی٫ تو چه میدانستی

همه ی باغ و بهارانم تو

همه ی صورت مهرم از تو

همه ی صحبت و فردایم تو

کسی در را می زد

خبر آمدن شب میداد

من خدا را خواستم و تمنا کردم

محض این پاکی سرخ ٫ بنماید کاری

ساعت تند زمان را ببرد یک جایی

ساعت از خواهش من خشمین شد

صورت از تندی او سیلی خورد

من پریشان تو را می خواستم

سر انگشتانم٫ بر سر صورت تو٫ بوسه نواخت

غرق چشمان تو بودم دیگر

دل من با دل تو همبستر

تن من بوی تو داد

تو شتابان زمان را گفتی

وقت رفتن آمد

قلب من در طلبت سخت گریست

دگرت بار  ندیدم هرگز

نه پیامی ٫ نه کلامی

نه نشان از گذری

شب تهی از مهتاب

روز پر از تاریکی

بر زبان همه اما رفتنت جاری بود

باد و بوران آمد

همه را با خود برد

در دروازه ی من٫ منتظر زنگ تو شد

گل صد خاطره خندید

تن من بوی تو داشت

تن من بوی تو داد

باد از غیبت تو حرفی زد

دل من در پی تو سخت گریست .